Tag Archives: Θ.

Dramatis personae

15 Νοέ.

Διάλογος πρώτος:

Χρόνος: προς τα τέλη του καλοκαιριού, που οι κατεργάρηδες κάθονται στον πάγκο τους και αναδύεται από το ασυνείδητο η βεβαιότητα ότι δεν πρόκειται να λάβουν απάντηση στις αιτήσεις για δουλειά που έκαναν πριν σφίξουν οι ζέστες.

Τόπος: Σε μια καφετέρια που ευελπιστεί να θεωρείται παραλίμνια, αλλά είναι η τελευταία τρεντιά στην αγαπημένη μου πόλη του βορρά και ο Σάββας με οδηγεί σε όλα τα νέα στέκια.

Δραστηριότητα: Οι πορτοκαλί ομπρέλες έχουν ήδη ξασπριστεί από τον καλοκαιρινό ήλιο κατά beige μεριά. Έχει ζέστη. Ακόμα και οι μύγες βαριούνται να πετάξουν και πλησιάζουν το ζαχαρόνερο στο τραπέζι, σχηματισμένο από την εξωτερική υγρασία που κυλάει στο εξωτερικό του ποτηριού του freddo και ένα αχρησιμοποίητο φακελάκι ζάχαρη που μίλα-παίξε, παίξε-μίλα άνοιξε και χύθηκε, περπατώντας. Ίσως να ξέρουν ότι οι μέρες της ανέμελης αλητείας τους τελειώνουν σύντομα.

Σάββας: “Καλά, μόλις τέλειωσες με ένα κείμενο εξήντα σελίδων και καμιάς χρήσης, θες να γράψεις κι άλλο;”

Η αφεντιά μου: “Είναι εξειδικευμένο κείμενο!”

Σάββας: “Σαν το αποχετευτικό στο Βυζάντιο. Άλλο είναι το θέμα μας. Αυτό που σε ρωτάω είναι αν νιώθεις έτοιμος”.

Η αφεντιά μου: “Καλά, με ξέρεις να κάνω πίσω σε υποσχέσεις που έχω αναλάβει;”

Σάββας: “Γενικά όχι, αλλά το κωλοβαράς μέχρι την τελευταία στιγμή”.

Η αφεντιά μου: “Πόσο λατρεύω ένα καλό κοπλιμέντο!”

Σάββας: “Η αλήθεια να λέγεται. Αλλά ένα blog θέλει καθημερινή ενημέρωση”.

Η αφεντιά μου: “Αυτό θα είναι περισσότερο σαν ημερολόγιο, δύο φορές το μήνα αρκεί”.

Σάββας: “Δύο φορές το μήνα αρκεί; Κάθε τότε έρχονται και οι λογαριασμοί ένας-ένας. Ξυπνάει κακά ένστικτα αυτή η συχνότητα. Θέλει περισσότερο”.

Η αφεντιά μου: “Περισσότερο it is, then”.

Σάββας: “Αν στεγνώσεις τι απ’ όλα να γράψεις, πώς να το συνδέσεις, πώς να γράψεις, κου-του-λού, ξέρεις που να μιλήσεις, έτσι;”

Η αφεντιά μου: “Ευχαριστώ”.

Ακολουθεί έντονος ήχος ρουφήγματος αέρα με δαγκωμένο καλαμάκι από τον πάτο ποτηριού.

Διάλογος δεύτερος:

Χρόνος: Λίγο αργότερα…

Τόπος: Το πεζοδρόμιο κεντρικής οδού.

Δραστηριότητα: Τηλεφωνική συνομιλία με τη Θ. κατά τη διάρκεια ελιγμών ανάμεσα σε στρατηγικά παρκαρισμένα μηχανάκια.

Moi: “Γεια, Θ., τι γίνεται;”

Θ.: “Μια χαρά Θοδωρή μου, εσύ;”

Moi: “Καλά. Δηλαδή τέλεια, είμαστε εδώ με το Σάββα…”

Θ.: “Αααααα! Ναι, μωρέ χτες θα ανέβαινες! Τι κάνει; Χαιρετίσματα!”

Moi: “Επίσης. Πράγματι, έχω φτάσει ήδη. Αλλά δεν σε πήρα γι’ αυτό…”

Θ.: “Πες μου, αλλά αν ακούσεις περίεργους θορύβους να ξέρεις ότι ισιώνω τα μαλλιά”.

Moi: “Θυμάσαι που είχαμε συζητήσει κάτι για δημοσίευση των… περιπετειών όλων των γνωστών του μαχαλά;”

Θ.: “Μμμμμ… Όχι”.

Moi: “Τότε που βλέπαμε την [ταινία] στο σπίτι του [αγριάνθρωπου]; Και το είχαμε παρακάνει με τις μπύρες και μας έλεγε αστεία [ο αγριάνθρωπος] να μην πιούμε άλλο εμείς γιατί ποιος θα τον πήγαινε σπίτι μετά;”

Θ.: “Α, το βλάκα. Ξέρεις τι μου είπε μια φορά το ζώο; Άστα να στα πω από κοντά. Τέλος πάντων… Τι λέγαμε τότε;”

Moi: “Δεν με βοηθάς… Ε, λοιπόν, λέγαμε, έλεγα μάλλον, ότι όλα αυτά που μας έχουν συμβεί είναι λίγο surreal και θα ήταν φοβερή ιδέα να τα ανεβάσουμε σε ένα blog…”

Θ.: “Α, αυτό, ναι, το έχεις πει αρκετές φορές. Γιατί να γίνει κάτι τέτοιο;”

Moi (εφαρμόζοντας τη μεγάλη πειθώ και με πολύ περισσότερες λέξεις που ίσως και να σώζονται ακόμα σε μια αποθήκη με προφορικά δεδομένα στην Ουαλλία και να μπορούν να ανακτηθούν με εισαγγελικό αίτημα): “Μα θα είναι απίστευτο! Σκέψου μόνο, ιστορίες σε συνέχειες για να βλέπει ο κόσμος το πενήντα τοις εκατό από τις χαζομάρες μας και να χαμογελάει λίγο. Στη μίζερη εποχή που περνάμε όλοι πρέπει να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας. Να δραστηριοποιηθούμε. Άλλωστε κάτι τέτοιο θα λειτουργήσει και σαν λεύκωμα. Θα έχουμε κάτι να θυμόμαστε. Μου έχεις εμπιστοσύνη στο τι γράφω και πώς γράφω, έτσι;”

Θ.: “Ναι, αυτό, ναι. Αλλά και πάλι… Δεν ξέρω. Οι μαλακίες μας στο internet;”

Moi (με τη μεγάλη πειθώ, πάντα, που εκφέρεται με βαθύτερη φωνή): “Κι εγώ το σκέφτομαι πολύ σοβαρά αυτό, εδώ και πολύ καιρό. Κι έχω τη λύση. Πριν ανέβει οτιδήποτε που αφορά τον οποιοδήποτε εκτός από μένα ή το Σάββα στέλνεται για έγκριση στον ενδιαφερόμενο”.

Θ.: “Εσύ ξέρεις… Θα σου απαντήσω μετά που θα δω κείμενο, πάντως. Και πρέπει να σ’ αφήσω γιατί ισιώνω τα μαλλιά”.

Moi: “Τέλεια! Θα έχεις δείγμα γραφής μέσα στην εβδομάδα. Bye”.

Επιμύθιο:

Χρόνος: Δεν έχω προλάβει να βάλω το τηλέφωνο στην τσέπη ακόμα.

Τόπος: Στο ίδιο πεζοδρόμιο, αλλά τώρα είναι ανηφόρα.

Δραστηριότητα: Αποφεύγοντας καμιά θρυμματισμένη πλάκα και, σπανιότερα, κακάκια από σκυλάκια.

Σάββας: “Λοιπόν;”

Theo: “Ξετρελάθηκε! Λατρεύει ήδη!”

Σάββας: “Πρέπει να πάρουμε και τους άλλους τώρα, ε;”

Theo: “Μάλλον”.

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: