Tag Archives: αμπελοφιλοσοφία

Χειμώνας

31 Οκτ.

Η πόλη είναι μελαγχολική απόψε. Η μυρωδιά της βροχής νοτίζει τον ψυχρό αέρα. Χαίρομαι γιατί δεν θα χρειαστεί να ανάψω καλοριφέρ ακόμα. Η σκέψη που μου έχει κολλήσει είναι ότι υπάρχει χρόνος. Δεν ξέρω γιατί σκέφτομαι το συγκεκριμένο πράγμα. Δεν έχω κάτι πιεστικό να κάνω. Αλλά είναι ανακουφιστικό, όπως και να το κάνεις.

Θέλω να πιστεύω ότι φταίει η αλλαγή της ώρας. Νυχτώνει νωρίτερα. Ο χειμώνας μου αρέσει αλλά σήμερα δεν ξέρω αν θέλω να νυχτώσει νωρίτερα. Τα τηλέφωνα μου τα πήρα (εντάξει, υπάρχουν περιθώρια για κανά-δυο ακόμα), τα καυγαδάκια μου τα έκανα, το διαβασματάκι μου το έριξα, τις προπαγανδούλες μου τις άκουσα νωρίτερα (τις ειδήσεις εννοώ, για σένα αναγνώστα μου που δεν κατάλαβες), με το Σάββα μου μίλησα και θα τα πούμε και μετά. Τι άλλο μένει να κάνω; Ξαφνικά μου έρχεται στο μυαλό η έμπνευση. Ψάχνω στον Φλούφλη (κανονικά Γούγλης είναι, βέβαια) διάφορα ξεκάρφωτα ακούγοντας μεταμοντέρνα πληθωρικά ρυθμάκια με τρανς εσάνς στον liquid (web-only fm). Κι έπειτα έμπνευση: αξιοποιώ το Φλούφλη. Στο παραθυράκι που έχει βιώσει τα βίτσια του κάθε ανορθόγραφου στο πετσί του βάζω: “the finding of meaning”. Κρυφογελάω.

Τα αποτελέσματα είναι πιο ξενέρωτα από αυτό που περίμενα. Μια σύνδεση που οδηγεί σε γνωστό free online λεξικό και αμέσως μετά η Oprah (Μα δεύτερη;;;;; Έλεος! Ιεροσυλία, βλασφημία, κόλαση και όλα τα συμπαραμαρτούντα. Φαντάσου να την έβλεπα κιόλας.) Τζίφος η αναζήτηση. Είχα μια κρυφή ελπίδα ότι θα εμφάνιζε πιο αστεία αποτελέσματα από αυτό το χάλι.

Ο ήχος από τα διαδικτυακά fm βοηθάει να ξεπεράσω τη νίλα που μου έκανε ο Φλούφλης και να αποθέσω πίσω βαθιά στο αραχνοντούλαπο του ασυνειδήτου μου το καυτό ερώτημα: “Αν μια αναζήτηση στο δίκτυο δεν βγάζει μια ντουζίνα κρυσταλλοφιλοσόφους και πυλοπαγανιστές (από τις “πύλες του ανεξήγητου” η ετυμολογία του λήμματος) που επιμένουν ότι στην προηγούμενη ζωή μου ήμουν η Άννα η Αυστριακή (βασίλισσα της Γαλλίας με gay σύζυγο), τότε που οδεύει αυτή η κοινωνία;” Ιδού η (απωθημένη και ξεχασμένη) απορία. Και για να επιστρέψω στο λόγο περί fm. Συχνά βοηθά να μην έχεις τον έλεγχο αυτού που ακούς. Μπορείς να χαλαρώσεις και να το απολαύσεις. Σαν την οδήγηση ένα πράγμα.

Ο κρύος αέρας είναι σαφώς πιο ενδιαφέρων από το Φλούφλη. Κι ας πέφτει η νύχτα. Πιάνω ένα τσιγάρο και τον αναπτήρα και ξαναβγαίνω στο παράθυρο. Ψιχαλίζει. Τα ξεπλένει όλα σίγα σιγά, με τρυφερότητα. Η εισαγωγή του φετινού χειμώνα θυμίζει πατατάκια σε πάρτυ. Αναγκαίο και ευχάριστο στο στόμα αλλά χωρίς χαρακτήρα.

Θα συνεχίσω με το τηλεφωνάκι. Κι ας ενοχλώ, κι ας χρεωθώ, μία κουβέντα θα την πω. Αυτό είναι καλό για τραγούδι, by the way. Αλλά πρώτα θα αρχίσω και θα τελειώσω αυτό το τοσοδά κειμενάκι.

Η αρχή

16 Σεπτ.

Λέγεται ότι η τύχη έχει καπρίτσια. Αυτό που η εμπειρία μου με προστάζει να πω είναι ότι οπωσδήποτε έχει βίτσια. Γιατί αυτό που βασάνιζε το καρύδι που έχω για μυαλό (άντε, καρύδα, αφού επιμένεις) άρχισε να παίρνει μορφή (τερατώδη –διακριτά, αναμφισβήτητα και ειλικρινά- αλλά μπρος στο ολότελα…) μια νύχτα με φεγγάρι σαν τέταρτο του κιλού γραβιέρα. Είναι εξίσου και άλλο τόσο ανεξαίρετα γνωστό από πολύ παλιά, σαν τις βρωμιές της τύχης στα νυχτοπερπατήματά της, πως ό,τι έχει μορφή έχει και ουσία (βιβλιογραφία: παλιό φιλοσοφικό παραμύθι). Πρέπει να πάνε ζευγάρι αυτά, αλλιώς κανείς οδηγείται στην αμφισβήτηση απολιθωμένων πιστεύω και μετά δεν μένει τίποτα άλλο από τον αλειμμένο με γράσο πλοίου (η χλωρίνη μπορεί να βοηθήσει βέβαια) κα-τή-φο-ρο. Ο μηδενισμός, η αθεΐα, η ξυρισιά στο εφηβαίο, η αξυρισιά στο πρόσωπο, το κάπνισμα σε εσωτερικό χώρο περιμένουν. Σκαλί σκαλί γίνεται η κατρακύλα, ύπουλα, αναπόφευκτα και γλυκά. Στον πάτο περιμένει η απόλυτη ύβρη της αποχής στις εκλογές.

Συμπέρασμα: το λαμπάκι που θα έμπαινε στον πειρασμό ο σχεδιαστής να βάλει πάνω από το κεφάλι μου αν ήμουν κόμικ τη στιγμή που η τύχη μου χαμογέλασε με χρυσά δόντια, θα έμπαινε αυτοδίκαια. Κι επειδή το φεγγάρι μετριόταν με το κιλό εκείνη την ήπια βραδιά που ο άνεμος ξερίζωνε λεύκες, η συνειδητοποίηση που έπεσε πάνω μου σαν τρένο που καίει ταμπάσκο (το αντίστοιχο σε θηλαστικά, ερπετά και λοιπά μαλάκια είναι το νέφτι εκεί-που-ξέρεις) σίγουρα δεν ήταν της οκάς. Αλλά αρκετά με την ίντριγκα. Έφτασε η ώρα για την εξιστόρηση της στιγμής που η τύχη γέλασε σαρδόνια στο προτηγανισμένο, ώπα, προετοιμασμένο, μυαλό.

Ο Θοδωρής ήταν στο σπίτι του μωρού του και οι δυό τους περνούσαν τη βραδιά παραγωγικά (συγκεκριμένα βλέποντας σε ένα online κόμικ -το κόμικ είναι ελληνική λέξη, όλα κι όλα- τις περιπέτειες ενός γατιού που θέλει να κατακτήσει τον κόσμο).

«Άσχετο, αλλά τα κλαμπάκια έχουν αρχίσει να παίζουν R’n’B ή να το γυρνάνε σε ιμιτασιόν σκυλάδικα», είπε αυτός, ε, εγώ.

«Ναι. Πολύ άλλαξαν τα πράγματα μέσα σε πέντε χρόνια. Το έχουν ρίξει στην καγκουριά που ακούει μάγκες να τραγουδούν τις περιπέτειες του ασυμβίβαστου χούλιγκαν που θέλει τη γυναίκα να του φέρνει τις παντόφλες και μιας κι έσκυψε να του παίρνει κι ένα» είπε το μωρό χωρίς να νοιαστεί για την αλλαγή θέματος. Αυτό λέγεται έρωτας.

«Κι αυτά τα πρωτοετά πολύ μουχλιασμένα μου φαίνονται».

«Από ποια άποψη;» Αυτό λέγεται δεν μου εμπνέεις εμπιστοσύνη (ακόμα).

«Όλη την ώρα είναι σε σπίτια να βλέπουν DVD». Ήξερα βλέπεις τι κάνουν τα σαββατόβραδα γιατί είχα θητεύσει στο φοιτητικό συνδικαλισμό, οπότε έπιανα την κουβέντα σε διάφορους που με ρωτούσαν δειλά διάφορα και περίμεναν μια ένδειξη ότι αυτό που ζήτησαν μετράει για ρουσφέτι. Και έρχονταν πολλοί αν και προσπαθούσα με πόνο, επιμονή και ρούφηγμα εγχειριδίων για να γίνεις ηθοποιός χωρίς σκηνοθέτη (σενάρια επιτρέπονται) να προβάλλω την εικόνα του αριστοκράτη τεχνοκράτη καρυοθραύστη. Μάταια. Ίσως φταίει και το ότι οι φήμες για μένα μέ είχαν αφήσει κανα-δυό (προφέρεται όπως ο Καναδάς) εκατοντάδες χιλιόμετρα πίσω ως τότε. Όσο να ‘ναι το μοναδικό δείγμα αδερφής στο Δ.Σ. το προσέχεις σαν τα μάτια σου.

«Ναι, έχω μυριστεί κάτι τέτοιο».

«Κάτι μου θυμίζει αυτή η συζήτηση για αλλάγή» σκέφτηκα με τον ύπουλο νου μου και είπα «Δεν είναι η μουσική που με ενοχλεί αλλά ολόκληρο το μοτίβο του τι είναι ωραίο, μοδάτο, must…».

«Αυτό ακριβώς. Αλλάζει το τι μετράει για original, φρέσκο, επαναστατικό. Βράζει το αίμα τους και δεν έχουν πρόβλημα να σπαταλάνε ενέργεια για μαλακίες που στηρίζονται σε αποτυχημένα πρότυπα». Έγραψε το μωρό. Κόπηκα ο αυτάρεσκος. Και συνέχισε:

«Να αυτό εδώ είναι τραγούδι».

Αν περίμενες soundtrack βιντεάκι να συνοδεύσει την αφήγηση από αυτό το σημείο, αναγνώστα μου, πρέπει να βάλεις το αγαπημένο σου. Τώρα. Δε σηκώνω αντιρρήσεις. Άλλωστε ποιος είμαι εγώ που θα σου φορέσω θες δε θες το τι θα ακούσεις.

Συμφώνησα ότι αυτό, ναι, ήταν τραγούδι.

«Και να δεις που σίγουρα δεν είμαστε οι μόνοι που σκέφτονται έτσι» πρόσθεσα με αυτοπεποίθηση, και σα να μην έφτανε αυτό συνέχισα «Θα υπάρχουν κι άλλοι ανόητοι που πάνε κόντρα στο ρεύμα».

«Αυτοί που ξέρουν τι θέλουν δεν είναι ανόητοι. Είναι απλά αμετανόητοι».

Τότε με χτύπησε το τρένο με τα μεξικάνικα γούστα στη βενζίνα του. Μπορώ πια να πω χωρίς φόβο και πάθος ότι δεν πέτυχε, έτυχε (τα βίτσια που λέγαμε). Απότομα ένιωσα για δεύτερη φορά εκείνη τι νύχτα τι σημαίνει ηδονή.

Ποιος ήταν που είπε ότι οι συνευρέσεις μεταξύ αντρών δεν οδηγούν σε γεννήσεις;

Αρέσει σε %d bloggers: